Al twee dagen in dit sfeerloze, saaie gedeelte van het land. We zitten een kilometer vanaf Argentinixeb en ook Paraguay is op ‘loopafstand’, voor de rest blijkt deze stad (dit deel van het land  ) een toevluchtsoord te zijn voor arabische zakenmannen. Nog nooit zoveel kebabrestaurants bij elkaar gezien. Met namen zoals ‘El Sheik’ met een kauwende kameel als logo. Wat doen we hier? Waarom zijn we hier speciaal naar toe gevlogen? Lekkere ontbijtjes en zon hebben ze ergens anders in Brazilixeb ook wel.
Onze eigen gids (Bye bye, toerbussen!) Marcos kwam ons om 9.00 uur halen. Leuk om eens een local te spreken die wel Engels kan en die ook erg veel van de omgeving af weet. Hij had wel een hoog tegen-elke-toerist-zeg-ik-dat-zijn/haar-land-het-leukst-is-gehalte, maar dat deerde me niet. Hij bracht ons naar waar we voor kwamen: de immense watervallen. Van verbazing wist ik niet meer of ze nou het grootst, breedst of het hoogst waren, maar ze bleken het krachtigst te zijn.
Het geluid was in ieder geval erg krachtig, merkten we op terwijl we onze eerste ontmoeting met de familie Toekan hadden. We deden een trail langs de waterval. Tijdens de tocht werden we steeds natter, toen we dichterbij de duivelskeel kwamen. Onze gids liet ons zelfstandig deze trail doen en af en toe stond hij ergens te wachten. Op een overdreven, opgewekte, Amerikaanse manier vroeg hij telkens hoe het met ons ging. De eerste keer gaven we nog beleefd antwoord en na de veertiende keer lachten we lief.
Na de trail bracht Mr. Guide ons naar de Macuco-boat-safari. Dit tripje hadden we van tevoren al geregeld en dit was een voorbeeld van hadden-we-nou-maar-niet-alles-van-tevoren-geregeld-irritatie. Deze safari bleek erg duur te zijn en erg kort, in vergelijking met zo’n zelfde tocht aan de overkant in Argentinixeb. Maar goed, we waren er nou eenmaal dus dan moet je er maar gewoon van genieten. Of zoiets.
Goed inpakken was het devies, want je wordt zeiknat.
‘Zorg ervoor dat je niet nat wordt,’ gaf Mr. Guide ons als tip. Ik dacht dit als grapje bedoeld was, maar we werden echt zeiknat en hij zou vast blij met ons zijn als we weer in zijn auto zouden stappen. Met onze poncho’s aan en daarover nog een reddingsvest zou er niets kunnen gebeuren. Dachten we. Totdat we voorop de boot werden geplaatst. Hier stroomden enorme golven de boot in, om vervolgens in mijn decollete te klotsen. Heerlijk… We hebben de watervallen van dichtbij mogen aanschouwen en de boottocht was ook echt eerlijk waar geweld(dad)ig. Kleddernat stapten we uit de boot. Wij konden er wel om lachen, maar het leek of Mr. Niceguy(de) het niet meer zo gezellig vond met ons. Ineens waren we zeiknat en moesten we ook nog in zijn auto plaatsnemen.
Aangezien de temperatuur behoorlijk was gestegen (voor Zuid-Braziliaanse begrippen was het enorm heet!), hebben we de rest van de middag aan het zwembad gelegen. Af en toe kwam er iemand langs met een caipirinha of een ijsco. Jammie.